202111.10
0

Sąd Okręgowy w Warszawie unieważnił umowę dotyczącą kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF

Dnia 21 września 2021 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny podjął wyrok w którym unieważnił umowę kredytową dotyczącą kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF zawartą pomiędzy powodem będącym klientem banku a bankiem, który udzielił kredytu. Sąd zasądził od pozwanego kwotę 133.472,57 zł na rzecz powoda. 

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do zasady i w przeważającej części co do wysokości.

Strona powodowa opierała swoje roszczenie na twierdzeniu, iż niektóre postanowienia umowy kredytowej zawartej z bankiem oraz załączników były abuzywne, co w konsekwencji miało skutkować tym, że pobrane przez pozwany bank kwoty były świadczeniami nienależnymi, zaś umowa była nieważna. Zapisy te dotyczyły głównie indeksacji (waloryzacji) kwoty kredytu, indeksacji (waloryzacji) rat kredytu i przesłanek zmiany wysokości oprocentowania kredytu. Sąd zbadał te zapisy umowne pod kątem ich abuzywności i uznał, że w niniejszej sprawie istotnie, bez wątpienia istniały podstawy do uznania, że te zapisy stanowiły niedozwolone klauzule umowne w rozumieniu przepisu art. 385 1 k.c.

Zważywszy na treść wskazanego przepisu nie ulegało wątpliwości, iż uznanie konkretnej klauzuli umownej zawartej w omawianej umowie, za postanowienie niedozwolone wymagało stwierdzenia łącznego wystąpienia wszystkich wymienionych przesłanek, tj. kontrolowane postanowienie umowy zawartej z konsumentem (lub wzorca umownego): nie było postanowieniem uzgodnionym indywidualnie; nie było postanowieniem w sposób jednoznaczny określającym główne świadczenia stron oraz kształtowało prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając jego interesy.

W ocenie Sądu pozwany bank nie wykazał, by powód przed zawarciem umowy rzeczywiście mógł negocjować indywidualnie zastosowanie innego wskaźnika kursu waluty CHF zamiast wskazanej przez stronę pozwaną tabeli kursowej Banku, czy innych przesłanek zmiany oprocentowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawało również to, że powód wyraził zgodę na zaproponowane przez pozwanego warunki zawarcia umowy, skoro nie było możliwości ich modyfikacji, a ich akceptacja była warunkiem sine qua non uzyskania kredytu. W świetle powyższych faktów ustalonych przez Sąd należy stwierdzić, że postanowienia umowy odnoszące się do waloryzacji kredytu, waloryzacji rat kredytu i przesłanek zmiany oprocentowania nie zostały z powodem uzgodnione indywidualnie, nie miał oni bowiem żadnego wpływu na ukształtowanie umowy w tym zakresie. Decyzja powoda ograniczała się wyłącznie do wyrażenia zgody (lub też jej braku) na warunki umowy kredytu zaproponowane i ustalone jednostronnie przez stronę pozwaną.

Poza tym, w ocenie Sądu główne świadczenia stron nie zostały określone jednoznacznie bowiem na podstawie umowy kredytu, powód nie miał bowiem możliwości ustalenia przede wszystkim jaką kwotę kapitału w CHF będzie musiał spłacić. Strona powodowa nie znała mechanizmu ustalania kursu CHF stosowanego do wyliczeń swojego zadłużenia, a tym samym nie miała możliwości kontrolowania poprawności jego ustalania przez bank. W ten sposób została naruszona równowaga stron – bank miał pełną wiedzę jak wyliczyć kurs CHF i na jego podstawie kwotę zadłużenia w CHF i sam dokonywał tego wyliczenia. Nie przekazał natomiast tych informacji konsumentowi i w ten sposób konsument został pozbawiony możliwości samodzielnego wyliczenia kursu CHF i na jego podstawie kwoty zaciągniętego zadłużenia w CHF, jak również został pozbawiony możliwości skontrolowania poprawności wyliczeń dokonanych przez pozwanego. 

Jednocześnie, z racji znaczącej dysproporcji w uprawnieniach nadanych jednej ze stron (bankowi) w treści umowy, zdaniem Sądu zachodziło rażące naruszenie interesów powoda, bowiem jego prawa i obowiązki kształtowane były w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami. 

W związku z tym, Sąd orzekł, jak opisano we wstępie niniejszego artykułu. 

foto: pixabay/moritz320